"Χώροι Προσωρινής Κράτησης Λαθρομεταναστών"

Εκτύπωση

Mερσινίδι – Aμυγδαλέζα – Παλιό Kαπνοκοπτήριο Σάμου, πρώην BIAΛ...,
χωροι που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν ερημιές ή συντρίμια, περιφράχτηκαν ξαφνικά από συρματοπλέγματα και ονομάστηκαν «Xώροι Προσωρινής Kράτησης Λαθρομεταναστών». Aδόκιμος ο όρος «Λαθρομετανάστης» για μια ανθρώπινη ύπαρξη που πέρασε "Λάθρα" τα σύνορά. Αθλιες και οι συνθήκες ζωής των προσφύγων κατά τη διάρκεια της τρίμηνης κράτησής τους στους χώρους αυτούς.
Συνωστισμός δεκάδων ανθρώπων σε λίγα τετραγωνικά χωρίς τη δυνατότητα
Μπορούσαμε να δούμε τα φώτα …..


Μετά από μία μέρα που μείναμε στα παράλια νύχτωσε.. Ήμασταν επτά άτομα (28 ακόμη φοβήθηκαν το ταξίδι με τη βάρκα και έφυγαν κατά τη διάρκεια της μέρας).Φοβηθήκαμε ότι οι τουρκικές αρχές θα μας απαγορεύσουν να πάρουμε τη βάρκα για τη Χίο. Κατεβήκαμε στην παραλία στις 7 το απόγευμα. Μείναμε στην παραλία μέχρι τις 9. Κάναμε μια μικρή «συνέλευση». Τελικά πήραμε την απόφαση. Μπορούσαμε να δούμε τα φώτα από το νησί της Χίου. Κινηθήκαμε προς τα κει. Κανείς μας δεν γνώριζε πώς να οδηγεί τη βάρκα. Δύο από μας έμαθαν πώς να την ελέγχουν μετά από μερικά λεπτά.
Μετά από τέσσερις ώρες φθάσαμε στη Χίο και βρήκαμε μπροστά μας βουνά. Μείναμε στα βουνά για τρεις νύχτες.
Είχαμε συλληφθεί …
Την τέταρτη νύχτα δεν είχαμε νερό ούτε φαγητό. Όλοι ήταν εξαντλημένοι. Περπατήσαμε για να δοκιμάσουμε την τύχη μας αγοράζοντας εισιτήρια για την Αθήνα το επόμενο πρωί. Είδαμε μια εκκλησία. Χτύπησα την πόρτα και ζήτησα νερό και φαγητό. Ήμασταν πάρα πολύ κουρασμένοι. Καθίσαμε δίπλα στην εκκλησία. Εμφανίστηκε ένα περιπολικό. Μπορούσαμε να ξεφύγουμε από εκεί αλλά τα πόδια μας δεν είχαν τη δύναμη να τρέξουν. Είχαμε συλληφθεί. Μας οδήγησαν στα containers στο λιμάνι. Ήταν ένα μέρος τρομερό. Ποτέ μου δεν είχα κοιμηθεί σε τέτοιο άθλιο μέρος στη ζωή μου.
Μας μετέφεραν στο camp…
Σε ένα άρθρο είχα διαβάσει «Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν σύνορα». Στο camp οι άνθρωποι περικυκλώνονται από ψηλά βουνά και μεγάλη έκταση νερού (τη θάλασσα στο Βόρειο Αιγαίο). Καταντά δύσκολο να βλέπεις τόση ομορφιά σαν σύνορα που σε κρατούν φυλακισμένο.
Καθένας μετρά τις μέρες…
Υπήρχαν 10 σπιτάκια στο camp. Τα σπιτάκια σχεδιάστηκαν για δώδεκα άτομα. Μέναμε είκοσι σε κάθε σπιτάκι, Εμένα και τους φίλους μου μας έβαλαν σε σκηνή. Μας έδιναν δύο γεύματα την ημέρα. Δεν υπήρχε πρωϊνό. Η ποιότητα του φαγητού ήταν κάποιες φορές πολύ κακή. Ήταν πάντοτε παγωμένο, όχι καλά μαγειρεμένο, με λάδι που είχε άσχημη γεύση (πιθανόν ληγμένο). Το φαγητό δεν ήταν αρκετό. Πολλοί δεν μπορούσαν να φάνε καλά. Το δείπνο δίνονταν στις 7 το απόγευμα και το γεύμα στις 12:30 το μεσημέρι της επόμενης ημέρας (16 ώρες ανάμεσα στα δύο γεύματα). Ο υπεύθυνος στο camp μου είπε «Δεν επαρκούν τα κονδύλια για τρία γεύματα». Στην αρχή δεν υπήρχε νερό για να πλυθούμε από τις 10 το βράδυ έως τις 2 το μεσημέρι της επόμενης ημέρας. Όλοι μετρούσαμε τις μέρες. Οι τελευταίες μέρες των τριών μηνών ήταν ανυπόφορες. Φοβόμουν. Που θα πήγαινα μετά το camp;;
Αρρώστιες και πετροπόλεμος σε καραντίνα
Πολλοί άρχισαν να αρρωσταίνουν από βρογχίτιδα, δερματοπάθειες, δυσκοιλιότητα και ανωμαλίες του ύπνου…. Είδα κάποια στιγμή ακόμη και μικρά σκουλήκια μέσα στο νερό μα κανείς δεν με πίστεψε. Ούτε οι δικηγόροι όταν τους το είπα. Υπήρχε υπερπληθυσμός. Πολύ περισσότερος κόσμος από τη δυνατότητα του χώρου. (Φθάσαμε και τα 240 άτομα).
Υπήρξαν καυγάδες ανάμεσα στους φυλασσόμενους και υπήρξαν αρκετές πέτρες και ξύλα (για τους περισσότερο θαρραλέους) για να χτυπήσουν ο ένας τον άλλο. Οι αστυνομικοί δεν ανέλαβαν δράση. Πήγαν όσους είχαν χτυπηθεί στο νοσοκομείο.
Αφήσαμε το χώρο κράτησης με κακές αναμνήσεις. Αφήσαμε το χώρο κράτησης τα Χριστούγεννα. Εγώ τα είχα χάσει. Αποκάλεσα το καμπ «ζούγκλα». Αυτό ενόχλησε τη δικηγόρο.
Στη Χίο από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 10 το βράδυ περιμένοντας το πλοίο…. Γνώρισα την καλοσύνη των ανθρώπων αντί για την ισχύ των αστυνομικών και των υπευθύνων του καμπ.
Δεν είμαι «ταλιμπάν»
Ένας αφγανός άρχισε να πονά στην κοιλιά του. Οι φίλοι με ξύπνησαν στις 3 τα ξημερώματα. Πήγαμε στο νοσοκομείο. Πρόσεξα ότι ένας γιατρός μας συμπεριφέρονταν σαν ταλιμπάν. Έκλαψα τη νύχτα, ήθελα να φωνάξω «Δεν είμαι ταλιμπάν» αλλά νομίζω ότι τα αυτιά του είναι κλειστά… Γιατί κάποιος να πιστεύει ότι όλοι οι αφγανοί είμαστε ταλιμπάν;
Αναμνήσεις του κ. Χαμένου στην Έρημο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
*Το κείμενο γραμμένο στα αγγλικά έφθασε με φαξ στο γραφείο μου λίγες μέρες μετά την αναχώρηση του πρόσφυγα –και φίλου, για όσους τον γνωρίζουμε- που ακόμη αναζητά μια «όαση» νομιμότητας, ένα «χαρτί» τέλος πάντων για να δηλώσει πως είναι κι αυτός άνθρωπος και ελπίζει να υπάρξει ανάμεσα μας για να μην κρύβεται πια με αγωνία από το φως και τα βλέμματα. "
ΛΑΘΡΑ - ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2004

Copyright © 2005 - 2017 lathra.
Wednesday the 20th. Free Joomla Templates by Joomla 2.5 Templates. ΛΑΘΡΑ; Επιτροπή αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου www.lathra.gr