ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΛΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ

Εκτύπωση
Τις τελευταίες μέρες η απεργία πείνας των μεταναστών εργατών σε Αθήνα και Θεσ/κη έφτασε σε οριακό σημείο. Από ώρα σε ώρα η ζωή τους κρεμόταν από μια κλωστή, ενώ οι βλάβες στην υγεία αρκετών θεωρείται από τους γιατρούς μη αναστρέψιμη. Και σαν να μην τρέχει τίποτα το επίσημο κράτος σφύριζε αδιάφορα για 44 ολόκληρες μέρες περιμένοντας τα χειρότερα.
Γνωρίζοντας ότι τα αιτήματα των απεργών είναι δίκαια. Γνωρίζοντας την συμπαράσταση στον αγώνα τους από χιλιάδες έλληνες και ξένους αλληλέγγυους, είτε ως φορείς και συλλογικότητες είτε ως άτομα. Γνωρίζοντας το πολιτικό αντίκτυπο της «ανθρωπιστικής κρίσης» που προκαλεί με την στάση του. Ωστόσο παραμένει ξεκάθαρο ότι για το ελληνικό κράτος η επικοινωνιακή διαχείριση των αιτημάτων των απεργών είναι πιο σημαντική από τη ζωή τους. Το ίδιο και η απαξίωση τους. Αυτό δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Κόσμος συνεχίζει και πεθαίνει κάθε μέρα. Με απάνθρωπο και σκληρό τρόπο. Αυτό ποτέ μη το ξεχνάμε. Με μια σημαντική διαφορά όμως. Είναι άλλο να πεθαίνουν μετανάστες στα σύνορα ή στα κρατητήρια, μακριά από τη δημοσιότητα και την όποια αναζήτηση ευθυνών και άλλο να κινδυνεύουν να πεθάνουν μέσα στο κέντρο μιας μητρόπολης 287 άνθρωποι αποφασισμένοι για όλα και με στοιχειώδη οργάνωση. Όπως και να το κάνουμε το δεύτερο έχει άλλη βαρύτητα. Τεράστιο πολιτικό κόστος και απείρως διαφορετική αντιμετώπιση. Και άλλου είδους ευθύνες. Και όλα τα παραπάνω (και) εξαιτίας (αυτής) της δημοσιότητας και της έκτασης που πήρε το θέμα. Γι' αυτό και ο κρατικός μηχανισμός, μέσω της κυβέρνησης, είναι σε δύσκολη θέση. Ειδικά μέχρι το ενδεχόμενο να υπάρχουν θάνατοι που έφτασε να είναι τόσο κοντά. Θάνατοι που ούτε κρύβονται, ούτε απλά αυξάνουν τα ποσοστά σε απρόσωπες στατιστικές. Και είναι αποτέλεσμα αποκλειστικά και μόνο του κυβερνητικού χειρισμού. Που σημαίνει ότι πέρα από συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες θα είχαν αναζητηθεί τέτοιες και σε επίπεδο προσώπων. Δημόσια και άμεσα. Και τότε θα άρχιζε το στρίμωγμα. Γι' αυτό κυρίως το λόγο η κυβέρνηση προσπάθησε αποσπασματικά να δώσει την εντύπωση πως ψάχνει για τη λύση. Χωρίς ασφαλώς να κάνει λόγο για ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών αλλά ψελίζοντας διάφορα περί προσωρινής παραμονής και άλλα παρόμοια. Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής άργησε να φανεί. Ευτυχώς για τους απεργούς με ευχάριστο τέλος. Με νίκη στον αγώνα τους. Μια νίκη γεμάτη κυβερνητικούς ελιγμούς και υπολογισμό πολιτικού κόστους και ωφέλειας. Με τεχνοκρατικούς όρους δηλαδή. Όλοι όσοι συμπαρασταθήκαμε σ' αυτό τον αγώνα ελπίζαμε πριν να είναι αργά. Αλλά πέρα από την όποια (και) δική μας ελπίδα η στάση του ελληνικού κράτους παραμένει να είναι σκληρή και απάνθρωπη, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί το αντίθετο. Μια ξεκάθαρη πολιτική στάση. Πέρα για πέρα εχθρική απέναντι στους μετανάστες που σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν δικαιώματα όσο και ενάντια σε επίδοξους μιμητές τους. Το έχουμε ξαναπεί. Όσο κι αν επαναλαμβάνονται οι διαβεβαιώσεις περί αξιοπρέπειας της ανθρώπινης ζωής και άλλα ωραία λόγια για κατανάλωση εντυπώσεων, ο αντιμεταναστευτικός πόλεμος συνεχίζεται όλο και πιο έντονα στα σύνορα. Οι θάνατοι και οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης είναι καθημερινό φαινόμενο. Και η όποια αξιοπρέπεια πάει περίπατο. Και το ελληνικό κράτος συνεχίζει να κάνει τη «βρώμικη» δουλειά του.
Επιμένουμε και ας επαναλαμβανόμαστε. Το ότι οι μετανάστες απεργοί πείνας έχουν όλο το δίκαιο του κόσμου είναι το ένα. Το ότι το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση του στην ουσία δεν δίνει δεκάρα για το αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν είναι το άλλο. Για να μην τρέφει κανένας αυταπάτες για δήθεν ανθρωπισμούς και ευαισθησίες. Το επιχειρούμενο λοιπόν δίδαγμα ότι «όποιος τολμήσει να διεκδικήσει τα δικαιώματα του ας ξέρει τι τον περιμένει» γίνεται όλο και πιο προφανές. Και όποιος νομίζει ότι απευθύνεται αποκλειστικά στους μετανάστες – απαγορευμένους εργάτες είναι βαθιά νυχτωμένος. Και γι' αυτό η φαινομενική αδιαλλαξία του επίσημου κράτους πρέπει να αναδειχθεί ως θεσμική επιλογή. Η «δικαίωση» των αιτημάτων των απεργών πείνας δόθηκε ως «υπόσχεση». Και όλοι ξέρουμε τι σημαίνουν τέτοιου είδους υποσχέσεις. Στην ελλάδα βρισκόμαστε. Τίποτα δεν τελείωσε οριστικά σε σχέση με αυτό τον αγώνα. Γιατί οι προεκτάσεις του φτάνουν ως τη συνειδητοποίηση του κάθε ένα από τους εργάτες/εργαζόμενους που ζουν σε αυτή τη χώρα. Ντόπιους και ξένους. Οι οποίοι οφείλουν να αντιλαμβάνονται τη δικαίωση των αιτημάτων των μεταναστών απεργών πείνας σαν να είναι τα δικά τους αιτήματα. Που οφείλουν να διεκδικήσουν. Ούτε από συμπάθεια ούτε από λύπηση και ανθρωπισμό. Από ταξική συνείδηση και αλληλεγγύη. Και μόνο.
Αντώνης Μπουρμάς
Μέλος της επιτροπής αλληλεγγύης στους πρόσφυγες της Χίου «Λάθρα;»
Copyright © 2005 - 2017 lathra.
Thursday the 23rd. Free Joomla Templates by Joomla 2.5 Templates. ΛΑΘΡΑ; Επιτροπή αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου www.lathra.gr