Ανακοινώσεις - Ειδήσεις

ΤΟ ΤΥΧΕΡΟ (;) ΠΑΙΔΙ

Εκτύπωση
abdi
Αμπντί... Επώνυμο δεν γνωρίζω, 13 χρονών, χώρα καταγωγής η Σομαλία.

Συνελήφθη μαζί με τη μητέρα του και άλλους συμπατριώτες τους, πριν ένα μήνα περίπου και από τότε κρατείται μαζί με άλλα 100 άτομα στο χώρο κράτησης «λαθρομεταναστών» στο Μερσυνίδι.

Φωτό του Abdi με τους συμμαθητές του στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Βροντάδου

Τον εντόπισε η Νατάσα η Στραχίνη, που είναι το μόνο μέλος της "Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους Πρόσφυγες Χίου" που μπορεί να εισέλθει στον καταυλισμό. Και αυτό ως μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου, καθώς εδώ και αρκετό καιρό έχει απαγορευτεί η είσοδος στα μέλη της Επιτροπής, παρά το γεγονός ότι είναι η μόνη συλλογικότητα που δραστηριοποιείται αποκλειστικά για τους πρόσφυγες στο νησί.

Η απόφαση "απελευθέρωσής" του αργεί, και τα μέλη της επιτροπής κίνησαν τις διαδικασίες ώστε ο μικρός με το χαρισματικό χαμόγελο και τα πελώρια λαμπερά μάτια, να μπορεί να φεύγει από τη φυλακή του και να αρχίσει να πηγαίνει τα πρωινά στο σχολείο.

Άδεια της μητέρας, χαρτιά από το γιατρό, άδεια της αστυνομίας, συνεννοήσεις με το σχολείο, υπογραφές των ανθρώπων που θα τον πηγαινοφέρνουμε στο σχολείο... Χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά, αλλά το επιθυμητό επετεύχθη.

Την πρώτη Δευτέρα ο Αμπντί ξύπνησε από τις 6 το πρωί, από την ανυπομονησία του να πάει στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Βροντάδου. Οι 3-4 άνθρωποι, μέλη της επιτροπής, που έχουμε αναλάβει τις μετακινήσεις του, έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε το χαμόγελό του καθημερινά.

Ο Αμπντι είναι ένα τυχερό παιδί, σε σχέση με τους συμπατριώτες του. Η αθωότητα και το καθαρό βλέμμα του κερδίζει τους πάντες. Τους συμμαθητές του, τους δασκάλους του, εμάς. Τα πολύ καλά αγγλικά του, του δίνουν τη δυνατότητα να ενταχθεί στο σχολικό περιβάλλον. Όλοι όσοι τον προσεγγίζουν θέλουν να βοηθήσουν. Παπούτσια, τσάντα, σχολικά, κάλτσες, φαγητό για το μεσημέρι. Όλοι είναι διαθέσιμοι να προσφέρουν σε αυτό το παιδί, που είναι ένα πασιφανές θύμα  ενός άδικου κόσμου.

Η αναλγησία μας δεν μπορεί να βρει άλλοθι όταν έρχεται αντιμέτωπη με το βλέμμα του Άμπντι. Ένα βλέμμα που αντίκρυσε τη φρίκη εμφυλίων πολέμων, την πείνα, τις κακουχίες ενός αδιανόητου (για εμάς) φευγιού από τα βάθη της Αφρικής έως την "πολιτισμένη" Ευρώπη. Μια μάνα που παίρνει το παιδί της και διασχίζουν ηπείρους για να μπορέσουν να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, ή πιο σωστά, για να έχουν μέλλον. Ποιον δεν συγκινεί η ζωντανή απόδειξη ενός τέτοιου δράματος;

"Προβλήματα; Ναι, δημιούργησε, μεγάλα.", μου απαντά ο Διευθυντής του σχολείου. "Σε εμάς, … που θα φύγει". Ναι, ο Αμπντί θα φύγει. Θα "απελευθερωθεί" (και τα εισαγωγικά δεν είναι τυπογραφικό ολίσθημα)....

Θα λάβει μια απόφαση η οποία ορίζει πως μπορεί να παραμείνει εντός Ελλάδας για ένα μήνα (από τη στιγμή έκδοσης της απόφασης), και μετά το πέρας αυτού του διαστήματος θα πρέπει να εγκαταλείψει το ελληνικό έδαφος. Επειδή συνοδεύεται από τη μητέρα του, δεν μπορεί να φιλοξενηθεί σε κάποιον ξενώνα ανηλίκων, και μια ενδεχόμενη αίτηση ασύλου δεν έχει μεγάλες πιθανότητες τελεσφόρησης, καθώς κατά 97% οι αποφάσεις των ελληνικών αρχών στα αιτήματα χορήγησης πολιτικού ασύλου είναι αρνητικές.

Να φύγει από το ελληνικό έδαφος λοιπόν. Να πάει που; Με τι χαρτιά; Με τι χρήματα; Απλά να συνεχίσουν την οδύσσειά τους, αυτός και η μητέρα του. Ναι, ο "τυχερός" Αμπντί εμπίπτει, αμέσως μετά τη "απελευθέρωσή" του στην κατηγορία των ανεπιθύμητων, στην κατηγορία των ανθρώπων αυτών που περιμένουν τα 9 μποφόρ με λαχτάρα, ώστε να μην μπορούν να βγουν τα πλωτά του λιμενικού, και να διασχίσουν τα θαλάσσια σύνορα, αν τελικά δεν πνιγούν, όπως συνέβη πρόσφατα έξω από τη Σάμο. Θα συνεχίσει να είναι θύμα (μετά το μικρό διάλειμμα του σχολείου) μιας μεταναστευτικής πολιτικής που αδιαφορεί για την μοίρα των ανθρώπων, που οι ζωές των πνιγμένων είναι στατιστικά στοιχεία, που αντί για κέντρα υποδοχής δημιουργεί στρατόπεδα κράτησης, που αντί για τη λέξη "πρόσφυγας" χρησιμοποιεί τη λέξη "λαθρομετανάστης". Ο Άμπντι, αυτό το "τυχερό" παιδί, σε 5 χρόνια, όταν θα έχει ενηλικιωθεί - και αν έχει επιβιώσει ως τότε - θα είναι ένας ακόμη ανεπιθύμητος, ένας ξένος που "μας κλέβει τις δουλειές", ένας απόκληρος αυτού του κόσμου.

Το ευτελές μελόδραμα και η επίκληση στην φιλανθρωπία δεν είναι παρά φθηνά τεχνάσματα χειραγώγησης. Η Επιτροπή Αλληλεγγύης δεν αποτελείται από κυρίες των βορείων προαστίων που στον ελεύθερο χρόνο τους διοργανώνουν φιλανθρωπικά γκαλά. Είναι μια συλλογικότητα, συντεθειμένη από προσωπικότητες με διαφορετικές καταβολές, που σαν κυρίαρχο κίνητρο έχουμε την βαθιά κατανόηση αυτού του παραλογισμού που καθιστά τους ανθρώπους θύματα, που καθιστά το μέλλον του Αμπντί δυσοίωνο. Ζητάμε αρχικά την άρση της απαγόρευσης εισόδου στον χώρο κράτησης του Μερσυνιδίου γιατί η ενεργοποίηση των πολιτών δεν μπορεί να αντικατασταθεί από υπαλλήλους. Ζητάμε την δημιουργία κέντρου υποδοχής προσφύγων, την κινητοποίηση της Χιακής κοινωνίας. Ζητάμε την αλλαγή της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και την συνειδητοποίηση, επιτέλους, πως καμία ζωή δεν (μπορεί να) είναι λαθραία.

"Ο σύλλογος, το σχολείο, θέλουμε να του πάρουμε κάτι … σχολικά, ρούχα… ρωτήστε τον τι χρειάζεται". Δεν σας απάντησα κύριε Διευθυντή το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, ίσως για να μην σας στεναχωρήσω, μια που η πραγματικότητα κάποιες φορές παρα-είναι σκληρή. Χρήματα να του δώσετε, μπας και δεν κοιμάται στα παγκάκια όταν "απελευθερωθεί", ή κανένα σλίπινγκ μπαγκ στην περίπτωση που χρειαστεί να το κάνει κι αυτό.

Φωτιάδης Φώτης
Εκπαιδευτικός - Μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου.

(Αναδημοσίευση σε τοπικό τύπo 1, 2)

Copyright © 2005 - 2017 lathra.
Wednesday the 20th. Free Joomla Templates by Joomla 2.5 Templates. ΛΑΘΡΑ; Επιτροπή αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου www.lathra.gr