Ανακοινώσεις - Ειδήσεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΙΡΑΚΙΝΗ ΠΡΟΣΦΥΓΑ

Εκτύπωση
Η παρακάτω συνέντευξη πάρθηκε σε ένα άθλιο δωμάτιο (με ανακόλουθα μεγάλο νοίκι) στα περίχωρα της Χίου, την Τετάρτη 20 Ιουνίου 2007.
Ένοικοί του δυο αδερφές, μέρος του γκρουπ των Ιρακινών που έγινε προσπάθεια να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία, και η μητέρα τους, που έφτασε αργότερα στην Ελλάδα.
Η συνομιλία έγινε σε κακά αγγλικά, αλλά έγινε προσπαθεια να μην "διορθωθούν" τα λάθη κατά την απομαγνητοφώνηση (ακόμα και αν αυτό οδηγεί στο να μείνουν ερωτήσεις αναπάντητες), με σκοπό να διατηρηθεί η αμεσότητα της προφορικής ομιλίας.

Το όνομά σου είναι;
Μ…

Και η χώρα καταγωγής σου είναι;
Κατάγομαι από το Ιράκ. Γεννήθηκα εκεί στις 26 Μαΐου του 1996 και έφυγα από εκεί στα τέλη του Νοεμβρίου του 2006. Αφότου ο πατέρας μου και ο θείος μου σκοτώθηκαν, αποφασίσαμε με την οικογένειά μου να φύγουμε από το Ιράκ επειδή η ζωή μας βρισκόταν σε πολύ μεγάλο κίνδυνο.

Σε ποια πόλη μένατε;
Στη Βαγδάτη.

Και υπήρχε πόλεμος εκεί;
Ναι, στο κέντρο της πόλης, υπάρχουν πολλοί Αμερικάνοι. Η πόλη μου δεν είναι ασφαλής. Στην περιοχή που μέναμε υπήρχαν συνέχεια συγκρούσεις μεταξύ των Αμερικάνων και των Ιρακινών. Συνέχεια. Περπατούσες στον δρόμο και δεν ήξερες τι θα σου συμβεί. Βόμβες, κάποια ομάδα επίθεσης… Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί. Οι περισσότεροι Ιρακινοί, όταν βγαίνουν έξω από το σπίτι τους, φιλάνε τα παιδιά τους και την οικογένειά τους, τους αποχαιρετάνε πρώτα και μετά βγαίνουν έξω, γιατί μπορεί να μην επιστρέψουν ποτέ. Όπως συνέβη και με τον πατέρα μου. Μια μέρα τον σκότωσαν.

Πώς τον σκότωσαν; Στον δρόμο, τυχαία;
Όχι, μια ομάδα, σκότωσε αυτόν συγκεκριμένα.

Γιατί συγκεκριμένα τον πατέρα σου;
Δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο. Ίσως επειδή η μητέρα μου πριν να παντρευτεί τον πατέρα μου, ήταν χριστιανή. Δεν μας θεωρούσαν πραγματικά μουσουλμάνους… Βρήκαμε ένα γράμμα στην είσοδο του πατρικού μου, πως δεν είμαστε πραγματικοί μουσουλμάνοι, και πως εμείς, η αδερφή μου και εγώ, δεν φοράμε την μπούρκα. Αυτό πρέπει να αλλάξει, έλεγε το γράμμα, δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό. Και κατηγορούσαν τον πατέρα μου πως είναι δάσκαλος και πως δουλεύει για τους Αμερικάνους. Δεν μπορω να σου πω ακριβώς για ποιο λόγο τον σκότωσαν…

…Υπήρχαν πολλοί λόγοι..
Ναι… Το σημείωμα έφτασε στις 6 του Απρίλη του 2006. Λίγες μέρες μετά, ο πατέρας μου ξεκίνησε για το κολέγιο και λίγες ώρες μετά ήρθαν κάποιοι γείτονες και μας είπαν πως έγινε ένα ατύχημα, αυτοκινητιστικό, δεν μας είπαν ότι τον σκότωσαν.  Πήγαμε γρήγορα στο νοσοκομείο και βρήκαμε τον πατέρα μου νεκρό…
Αφότου πέρασε η περίοδος πένθους, τέσσερις – πέντε μέρες μετά, δεν θυμάμαι ακριβώς, ήρθε μια ομάδα και πυροβολούσαν το σπίτι μας. Δεν ξέρω γιατί. Δεν ξέραμε τι ήθελαν ακριβώς. Σκύψαμε και σκεφτόμασταν ότι ήρθε η ώρα μας, ότι θα πεθάνουμε, θα μπούνε στο σπίτι μας και θα μας σκοτώσουν. Τελικά πυροβόλησαν για 5 -10 λεπτά και μετά φύγανε.
Αποφασίσαμε να πάμε στο σπίτι της γιαγιάς μου. Δεν την είχα δει ποτέ. Δεν είχε δει ποτέ το πρόσωπό μας. Επειδή η μαμά μου αλλαξοπίστησε. Αλλά η μαμά μου πήγε και την παρακάλεσε, πως δεν έχουμε σπίτι, την παρακάλεσε για εμάς, για τα παιδιά της, και η γιαγιά μου μας δέχτηκε. Η γιαγιά μου έμενε με τον γιο της, ο παππούς μας είχε πεθάνει. Μείναμε εκεί έναν μήνα και σκότωσαν τον θείο μου. Τον σκότωσαν επειδή ήταν χριστιανός.
Και τότε δεν είχαμε πού να πάμε. Δεν ξέραμε τι ήθελαν από την οικογένειά μου. Και αποφασίσαμε να φύγουμε από το Ιράκ.
Εγώ και η αδερφή μου πήγαμε στην Αίγυπτο. Μείναμε εκεί δύο μήνες περίπου. Γνωρίσαμε ένα τύπο εκεί και μας πήγε με αυτοκίνητο στη Λιβύη. Κράτησε τα διαβατήριά μας…

Γιατί κράτησε τα διαβατήριά σας;
Είπε πως δεν ήταν ασφαλές να έχουμε τα διαβατήρια ούτε για αυτόν ούτε για εμάς, πως ίσως η αιγυπτιακή ή η λιβυακή αστυνομία μας συλλάβει.

Σας έδωσε πίσω τα διαβατήριά σας;
Όχι.

Χάσατε λοιπόν εκεί τα διαβατήριά σας.
Ναι.

Όλον αυτόν τον καιρό είχατε κάποια χρήματα μαζί σας ή μήπως σας έστελνε κάποιος χρήματα από την πατρίδα σας;
Η οικογένειά μου ήταν πάρα πολύ πλούσια, αλλά αφήσαμε τα πάντα εκεί. Είχαμε προβλήματα με τα λεφτά. Κάποιες φορές παίρναμε τηλέφωνο και μας στέλναν χρήματα.

Πώς καταφέρνατε και λαμβάνατε χρήματα, αφού ήσασταν παράνομες εκεί;
Στην Αίγυπτο βρισκόμασταν νόμιμα. Πήγαμε κανονικά, με αεροπλάνο. Η μετάβασή μας στη Λιβύη έγινε παράνομα.

Και γιατί ήσασταν νόμιμες στην Αίγυπτο και παράνομες στη Λιβύη;
Δεν ξέρω… Αυτό που μας είπε ο τύπος που μας μετέφερε είναι πως είναι πολύ δύσκολο για τους Ιρακινούς να βγάλουν βίζα στη Λιβύη και επίσης ξοδεύεις λιγότερα χρήματα αν μπεις λαθραία στη Λιβύη, δεν ξοδεύεις λεφτά για βίζα, για αεροπορικά εισιτήρια. Απλά κάθεσαι στο αμάξι και πας....
Αφότου φτάσαμε εκεί, μείναμε στο σπίτι αυτού του ανθρώπου για 4-5 μέρες. Μας έβαλε σε ένα μεγάλο καράβι και…

Πόσα χρήματα σας πήρε;
Για ένα άτομο ζήτησε 1500 δολλάρια.για το ταξιδι από την Αίγυπτο στην Ευρώπη. Στο πλοίο γνώρισα τρεις οικογένειες με μικρά παιδιά. Ταξιδέψαμε με το μεγάλο πλοίο μία μέρα και μετά, επειδή δεν μπορούσαμε να φτάσουμε με αυτό το μεγάλο πλοίο, μπήκαμε σε ένα μικρό πλοίο.

Μπήκατε λοιπόν σε ένα μικρό πλοίο για να έρθετε στη Χίο.
Για την ακρίβεια όχι. Μας είπαν ότι θα φτάναμε στην Ιταλία.

Και ανακαλύψατε ότι αντί για την Ιταλία είστε στην Ελλάδα.
Ναι, γι’ αυτό τον λόγο πήγαμε στην αστυνομία.

Πήγατε στην αστυνομία;
Ναι, πήγαμε. Μολις φτάσαμε είπαμε «Hi Italia». Φωνάξαμε ανθρώπους να μας βοηθήσουν, να μας δώσουν νερό. Μας είπαν «Ποια Ιταλία, στην Ελλάδα είστε». Γνωρίσαμε μια πολύ καλή κυρία.εκεί και της είπαμε πως ήμασταν πολύ κουρασμένες από το ταξίδι, πολύ φοβισμένες. Καθήσαμε εκεί, στο έδαφος, και μετά από λίγη ώρα ήρθε η αστυνομία. Τους είπαμε πως είμαστε από το Ιράκ, πως δεν έχουμε καθόλου χρήματα ή σπίτι, τί πρέπει να κάνουμε.
Μας πήγαν στο τμήμα. Ήταν και μια οικογένεια με μικρά παιδιά μαζί μας, αυτούς τους πήγαν στο νοσοκομείο.

Πόσες ημέρες καθήσατε στο λιμεναρχείο;
Ήταν πολύ βρώμικα εκεί. Μας πήγαν σε  ένα λυόμενο οικίσκο. Ήταν πολύ πολύ βρώμικα. Ήταν μία λιμενικός η Μ, μας είπε πως θα μέναμε εκεί, δεν ξέραμε για πόσο καιρό. Της είπα πως δεν αντέχω να μείνω, ήταν πολύ βρώμικα. Έβαλα τα κλάματα, έλεγα πως δεν θέλω να μείνω εκεί. Η Μ. μου είπε να μην ανησυχώ, πως θα πηγαίναμε αλλού… Μετά μας πήγαν στο camp, πάνω στα βουνά.

Πόσο καθήσατε στο camp;
37 ημέρες.

Πώς ήταν η κατάσταση εκεί;
Καλή ήταν η κατάσταση. Δεν είχαμε προβλήματα με νερό ή με φαγητό.Αλλά… είναι φυλακή. Φυλακή. Εκεί γνώρισα τη Ν.

Και τι κάνατε επί 37 ημέρες εκεί;
Τίποτα. Καθόμασταν και σκεφτόμασταν τι θα κάναμε όταν απελευθερωνόμασταν, τι θα μας συμβεί…είδαμε άλλους που είχαν έρθει νωρίτερα από εμάς να αφήνονται ελεύθεροι.

Και μετά σας απελευθέρωσαν;
Όχι. Μετά τις 37 ημέρες ήρθαν αστυνομικοί, πολλοί αστυνομικοί. Μας είπαν «Κανένα πρόβλημα, θα σας πάμε στην Αθήνα, και μετά την Αθήνα θα σας δώσουμε τα χαρτιά σας». Εμείς χαρήκαμε, αρχίσαμε να φωνάζουμε «ελευθερία, ελευθερία». Μπήκαμε σε λεωφορεία από το camp και πήγαμε στο λιμάνι, με τους αστυνομικούς. Ήταν πολλοί αστυνομικοί. Λέγαμε, «τι χρειάζονται όλοι αυτοί οι αστυνομικοί αφού θα μας ελευθερώσουν»; Μόλις φτάσαμε στο λιμάνι βρήκαμε και άλλους αστυνομικούς. Έβγαλαν τις χειροπέδες…

Είχατε χειροπέδες;
Ναι, μόνο οι άντρες, από το Μυρσινίδι ως το λιμάνι. Αλλά από το λεωφορείο στο πλοίο, φόρεσαν και στην αδερφή μου και σε εμένα.
Και φτάσαμε στην Αθήνα. Βρήκαμε και άλλους αστυνομικούς εκεί. Λέγαμε «γιατί τόση αστυνομία, γιατί»; Κανείς δεν μας μιλούσε, κανείς δεν μας εξηγούσε, είχαμε τρελαθεί.
Μας βάλαν σε ένα πολύ παλιό λεωφορίο. Ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη, ένα για τους αστυνομικούς ωραίο, με καρέκλες, και ένα για εμάς. Μας βάλαν σε κάτι καμπίνες που δεν ειχε χώρο να κουνηθείς, μόνο να καθήσεις μπορούσες, χωρος ίσα ίσα για 2 άτομα. Αναρωτιόμασταν γιατί τόση φασαρία για εμάς. Και ξεκινήσαμε. Δεν ξέραμε για πού. Ρωτούσαμε τους αστυνομικούς, κανείς δεν μας απαντούσε.

Ήταν ένα λεωφορίο;
Ήταν δύο.

Ένα για τους αστυνομικούς και ένα για εσάς;
Όχι, είχε δύο μέρη κάθε λεωφορίο. Και μαζί μας ήταν ναρκομανείς, δολοφόνοι. Ήμασταν σε ξεχωριστά κελιά, σε μικρά δωμάτια σαν κλουβιά, με κλειστές πόρτες. Στον τοίχο των κελιών υπάρχαν μικρές τρύπες. Αυτό σε τρελαίνει, γιατί δεν μπορείς να δεις έξω, να δεις που πηγαίνεις. Ζαλιζόσουν αν προσπαθούσες να κοιτάξεις από τις τρύπες. Απλά κλείναμε τα μάτια, ήταν πολύ δύσκολα.
Μίλησα με έναν άνθρωπο από την Αλβανία, μιλούσε αγγλικά. Τον ρώτησα αν ήξερε που πηγαίναμε. Μου είπε «στην Θεσσαλονίκη».Δεν την ήξερα την Θεσσαλονίκη τότε. «Πάμε εκεί για να μας απελάσουν». Μου είπε ότι η Θεσσαλονίκη είναι κοντά στα σύνορα, πως στέλνουν κόσμο από εκεί. Του έλεγα πως έχει άδικο, πως δεν ήμασταν σαν και αυτούς, πως θα απέλαυναν αυτούς και εμάς θα μας επέστρεφαν στην Αθήνα. Μου είπε πως είμαι τρελή, πως είναι 8 ώρες ταξίδι. Γιατί να το κάνουν αυτό;
Με ρώτησε ποιο είναι το όνομά μου. Ειπα Μ., και εκεί άρχισαν να με φωνάζουν Μαρία. Τον ρώτησα γιατί ήταν εκεί, και μου είπε πως είχε σκοτώσει μια γυναίκα. Φοβήθηκα, σταμάτησα να του μιλάω
Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη. Ένας καλός αστυνομικός μου είπε πως την επομένη στις 7 το πρωί θα σας στείλούν πίσω (στο Ιράκ). Εγώ τρελάθηκα.Δεν ήξερα τι να κάνω. Πήρα τηλέφωνο την Ν. Την πήρα πολλές φόρές. Μου είπε αν συμβεί κάτι να φωνάξω πως θέλω τον δικηγόρο μου. Ήμουν πολύ κουρασμένη…. Ήρθαν δύο δικηγόροι , ο Θ. και η Σ.  Έβαλα τα κλάματα. Με παρηγόρησαν, μου είπαν ότι θα κάνουν ότι μπορούν, με συμβούλεψαν, αν πάνε να μας «διώξουν», να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε χρόνο. Τα είπα στην ομάδα μου, τους άλλους Ιρακινούς, πως ακόμα και αν μας χτυπήσουν δεν πρέπει να φύγουμε, πως πρέπει να κάτσουμε κάτω.

Και κάτσατε στην Θεσσαλονίκη πόσο καιρό;
Έκατσα σχεδόν ένα μήνα στο Μεταγωγών Θεσσαλονίκης . Μετά εγώ αφέθηκα ελεύθερη και η αδελφή μου έμεινε κρατούμενη.

Και για ποιο λόγο έμεινε περισσότερο η αδερφή σου στο μεταγωγών;
Στο δικαστήριο, οι δικηγόροι μας κατέθεσαν προσφυγές κατά της κράτησης, μας δέχονταν ανά 7 άτομα για να εξετάσουν τις υποθέσεις μας. Στο δικαστήριο ήταν δύο δικαστές. Αυτή η γυναίκα, την γνώρισα, δεν συμπαθούσε ανθρώπους σαν και εμάς. Η αδερφή μου πήγε σε αυτήν, και δεν την απελευθέρωσαν, ενώ εμένα με απελευθέρωσαν. Αλλά εγώ ήθελα την αδερφή μου, ήταν δύσκολα χωρίς αυτήν.

Που έμεινες όταν σε απελευθέρωσαν;
Ο Θ και η Σ. με πήγαν σε αυτήν την υπέροχη γυναίκα, την Μαρία, έμεινα σπίτι της για πέντε ημέρες, Μετά πήγα σε αυτό το σπίτι της Εκκλησίας. Ήταν για γυναίκες μόνο, αλλά ήταν πολύ μακριά από την πόλη.Μετά μου είπαν να πάω σε ένα κατάλημα για πρόσφυγες. Πήγα εκεί για ένα μήνα περίπου.

Και γύρισες στη Χίο για ποιο λόγο;
Γύρισα κυρίως επειδή ήρθε η μητέρα μου. Και επειδη στη Θεσσαλονίκη είναι πολύ δύσκολο να βρεις δουλειά.Και ένας φίλος εδώ μου είπε να έρθω και θα με βοηθήσει να βρω δουλειά.

Ψάχνεις για δουλειά;
Έχω κουραστεί. Είναι πολύ δύσκολα
Τώρα θέλω να γυρίσω πίσω στη Θεσσαλονίκη, να παώ στο camp για τους πρόσφυγες, αλλά μου λένε πως δεν μπορώ να γυρίσω.Εγώ φταίω. Όταν έφυγα από εκεί, δεν τους ειδοποίησα πως θα φύγω για πάνω από 10 ημέρες. Μπορούσα να λείψω μόνο για δέκα μέρες. Αλλά τί να έκανα; Δεν μπορούσα να αφήσω την μαμά μου και να γυρίσω. Τους έψαξα, έψαχνα την Ε, μια δικηγόρο, αλλά δεν την έβρισκα. Μου λέγαν πως δεν είναι εκεί, πως έχει εξετάσεις. Όταν τους πήρα τώρα, τους εξήγησα ότι δεν μπορούσα να αφήσω την μαμά μου μόνη της, αλλά μου είπαν πως λυπούνται, και πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Αλλά θέλω να πάω στη Θεσσαλονίκη.

Ποια είναι τα σχέδια σας τώρα;
Θέλω να με βοηθήσουν να γυρίσω στη Θεσσαλονίκη, θέλω να βρω μια δουλειά εκεί, και να μείνω εκεί, να μην αλλάξω τόπο ξανά.

Για πόσο, για έναν μήνα, για έναν χρόνο;
Δεν ξέρω… Θα ψάξω να βρω δουλειά εκεί… Περιμένω να περάσω από δευτεροβάθμια επιτροπή για να εξετάσουν το αίτημα ασύλου μου, αν το απορρίψουν θα μείνω χωρίς χαρτιά… Θα μπορούν να με απελάσουν στο Ιράκ …

Copyright © 2005 - 2017 lathra.
Sunday the 24th. Free Joomla Templates by Joomla 2.5 Templates. ΛΑΘΡΑ; Επιτροπή αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου www.lathra.gr