Ανακοινώσεις - Ειδήσεις

Τα γυάλινα μάτια μας …

Εκτύπωση

Τα γυάλινα μάτια μας …

Ο φασίστας καθόταν στην άκρη του δρόμου σε λίγη απόσταση από την διαμαρτυρία για τους πρόσφυγες. Τα μάτια γυάλινα της οργής. Ψάχνω να βρω γιατί

Οι σύντροφοι έφτιαχναν το πανώ λίγο παρακάτω : «ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ –ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ» . Όσοι άκουσαν το κάλεσμα κι ένιωσαν ότι τους αφορά, στέκονταν έξω από την αστυνομία. Μια αμηχανία, τι περιμένουμε;

Απέναντι οι φύλακες χαλαρά παρατεταγμένοι, δεν ήξεραν ακριβώς γιατί μας έβλεπαν εκεί απογευματιάτικα. Κάποιος με φώναξε και με ρώτησε: «γιατί είστε εδώ, τι ζητάτε;» -«να αφεθούν ελεύθεροι οι 18 πρόσφυγες».

Αρχίσαμε να φωνάζουμε συνθήματα για ελευθερία. Προσπαθήσαμε να φτάσει η φωνή μας στα κρατητήρια. Ξέραμε πως οι ίδιοι οι πρόσφυγες δεν γνώριζαν όσα γίνονταν λίγα μέτρα έξω από το κελί τους. Κι ας τους αφορούσαν άμεσα.

Οι αρμόδιοι μας δέχτηκαν για να ακούσουν το αίτημα μας

-« να αφεθούν ελεύθεροι»

- «δεν γίνεται, εγώ δέχομαι εντολές από τα κεντρικά. Αφήσαμε σήμερα ελεύθερες τις οικογένειες... Ναι ήταν μαζί τους όταν τους στείλαμε στην Τουρκία προχθές»

Τι θα θυμούνται τα παιδιά από το σύντομο ταξίδι με το καράβι στο Δικελλί; Πως είναι να επιστρέφεις στην φυλακή σου όταν είσαι 5-6 χρονών;

- « να τους δούμε»

-«δεν γίνεται»

Πως είναι να μην μπορείς να τηλεφωνήσεις σε κανένα ενώ είσαι μόνος σε μια φυλακή και περιμένεις. Άραγε τι;

Η απόφαση έχει ληφθεί εδώ και χρόνια. Δεν σας θέλουμε. Απλά τώρα βρήκε και ψευδοεπιχείρημα « πόσους να αντέξει να θρέψει η χώρα; Εδώ θα φύγουμε εμείς». Η καλύτερη ζωή που αναζητήσαμε ως πολίτες με χαρτιά ήταν πλασματική, super αμάξι, διόροφη μεζονέτα, διακοπές ακόμη και δάνειο. Τώρα μας παίρνουν πίσω τις ωραίες διαφημίσεις που μας έπεισαν να ακολουθήσουμε. Τους πιστέψαμε πως για μας φροντίζουν, για τις δικές μας ανάγκες πασχίζουν. Τότε έφταιγαν οι ξένοι, έτσι γενικά , χωρίς μια σαφή δικαιολογία « θα γίνουμε μειονότητα εμείς οι Έλληνες;». σαφής ο φόβος. για όλα πάντα οι άλλοι φταίνε. Ποτέ εμείς και οι επιλογές ή η αδράνεια μας.

Οι τέσσερις κρατούμενοι μας κοιτάζουν με απορία. Κανείς δεν τους εξήγησε την αλήθεια για την προχθεσινή ημέρα «έκλεισε το camp και σας πάμε Μυτιλήνη». Δεμένους με χειροπέδες. Το πίστεψαν, μέχρι που είδαν την τούρκικη σημαία. Τότε κατάλαβαν το ψέμα. Η Ευρώπη των δικαιωμάτων δεν λέει πάντα την αλήθεια ούτε στους πολίτες της ούτε στους ξένους.

-«γιατί να κάνω άσυλο εδώ; Δεν θα μου δώσουν ποτέ χαρτιά. Τι σημασία έχει που κινδυνεύω; Ας ,με γυρίσουν πίσω. Θα με δείτε στην τηλεόραση κρεμασμένο από την κυβέρνηση της χώρας μου γιατί διαφωνώ μαζί τους. Τι σημασία έχει; Όχι δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα μπορεί να με προστατέψει. Θα το είχε κάνει μέχρι τώρα. Τρεις μήνες τώρα μας λένε ότι θα μας αφήσουν ελεύθερους. Έχουμε εξαντληθεί από αυτό το μαρτύριο. Ας γυρίσουμε πίσω λοιπόν. Ας μας σκοτώσουν γιατί τους αφήσατε. Θέλαμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι όχι σαν εγκληματίες. Όχι δεν πιστεύω ότι μπορείτε να μας βοηθήσετε.» Στρέφει το κεφάλι προς την άλλη πλευρά, ψελλίζει «θα δώσουν μόνο το όνομα μου στο Ιράν; θα αποκαλύψουν την ιστορία μου;» - «μόνο το όνομα σου» - «ευχαριστώ». Τα μάτια γυάλινα δακρύζουν. Επιστρέφει στο κελί του.

Η διαμαρτυρία τελείωσε. Τα συνθήματα σταμάτησαν. Επιστρέφω στο σπίτι. Στο πεζοδρόμιο μικροί μαθητές περιμένουν με τις τσάντες στην πλάτη τους γονείς τους. Επιστρέφουν από ιδιαίτερο μάθημα. Εκεί στην ίδια γωνία που πριν καθόταν ο τύπος με τα γυάλινα μάτια.

Κάποιος τηλεφώνησε το μεσημέρι στον αστυνομικό διευθυντή για να δώσει κασκόλ και γάντια στους κρατούμενους πρόσφυγες. Εκείνος συμφώνησε «αύριο, ναι θα έρθει αύριο να τους τα δώσουμε». Μου φάνηκε αστείο «στο Ιράκ δεν έχει βαρύ χειμώνα, καλύτερα δώστε τους ένα αλεξίσφαιρο μήπως και την γλιτώσουν». Όχι έχω άδικο. Το ξανασκέφτομαι. Κάποιος τους νοιάστηκε σα μάνα. Να μην κρυώσουν. Και προσπάθησε. Δεν τους έχει δει. Τα μάτια μου γυάλινα, δεν είμαστε λίγοι…

Copyright © 2005 - 2017 lathra.
Monday the 25th. Free Joomla Templates by Joomla 2.5 Templates. ΛΑΘΡΑ; Επιτροπή αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου www.lathra.gr