Ανακοινώσεις - Ειδήσεις

Κάθε ιστορία έχει πολλές πλευρές και πολλές αναγνώσεις.

Εκτύπωση
Κάθε ιστορία έχει πολλές πλευρές και πολλές αναγνώσεις. Κάθε δράμα επίσης. Για ένα τέτοιο δράμα που γίνεται ιστορία αυτή τη στιγμή που μιλάμε αξίζει να αφιερώσουμε κάτι, έστω και από λίγο. Λίγο χρόνο, λίγη ενέργεια, λίγο ενδιαφέρον, λίγη συμπαράσταση, λίγη αγανάκτηση, λίγο εγωισμό, λίγα λόγια, λίγο από τον εαυτό μας.

Ακόμα αξίζει να θυσιάσουμε κάτι, έστω και από λίγο. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το δράμα που γίνεται ιστορία είναι η δική μας ιστορία ή το δικό μας δράμα. Που το ζουν άλλοι θα πει κάποιος. Που αυτοί οι άλλοι όμως είναι σαν εμάς λέμε εμείς. Όχι απλά επειδή μας θυμίζουν τους προγόνους μας ή επειδή μπορεί αύριο να είμαστε στη θέση τους. Ασφαλώς και γι'αυτό. Όχι όμως αποκλειστικά γι'αυτό. Κυρίως γιατί όσοι ζουν το δράμα είναι ότι και εμείς. Άνθρωποι με όνειρα, με ανάγκες, με δικαιώματα. Με τη διαφορά πως εκείνοι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς, μέσα από αμέτρητες δυσκολίες και αμέτρητη εκμετάλλευση, προς αναζήτηση μια καλύτερης ζωής ή απλά για την επιβίωση. Κάτι που για όλους εμάς, τους δυτικούς είναι αυτονόητα. Έτσι νομίζουμε τουλάχιστον.

Γνωρίζοντας ότι στο δρόμο μπορεί και να πεθάνουν. 'Καλύτερα να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια κυνηγώντας αυτά τα όνειρα, λένε. Αφού θα μας σκοτώσουν ούτως ή άλλως αν μείνουμε πίσω'. Και υπάρχουν πολλοί θάνατοι να διαλέξουν. Η πείνα, η φτώχεια, τα βασανιστήρια και οι εκτελέσεις, ο πόλεμος γενικά και το συμφέρον. Το συμφέρον το δικό μας. Των πρωτοκοσμικών. Να κάτι που μας δένει περισσότερο με αυτούς τους ανθρώπους. Τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Τους λαθραίους για τους πιο πολλούς. Τους δικούς μας ανθρώπους λέμε εμείς. Απλά ανθρώπους. Ούτε λαθραίους, ούτε νόμιμους.

Και πριν βιαστεί κάποιος να πει: Καλά και τι φταίω εγώ που στη χώρα τους γίνεται πόλεμος ; Τι με νοιάζει εμένα ; Είναι σαν να έχει δώσει μόνος του την απάντηση. Τι τεράστια συγκάλυψη μέσα σε αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Και τι τεράστια ευθύνη. Καθενός από εμάς. Που έχει δουλευτεί χρόνια τώρα στις δικές μας κοινωνίες. Που δημιουργούν ανθρώπους με μουχλιασμένα μυαλά. Κοινωνίες της αφθονίας και της κατανάλωσης (όχι για όλους βέβαια). Που απολαμβάνουν απίστευτο πλούτο. Που έχει δημιουργηθεί από όλους εμάς. Και από όλους τους άλλους. Τους εργάτες/τριες, εργαζόμενους/νες σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αυτοί οι άλλοι που είναι σαν εμάς. Υποκείμενα εκμετάλλευσης, με χειρότερους πάντα όρους.

 

Στο δράμα που γίνεται ιστορία υπάρχουν πρωταγωνιστές. Υπάρχουν και κομπάρσοι. Υπάρχουν όμως και θεατές. Που όσο μένουν απαθείς όσο διαρκεί το δράμα και συμμετέχουν με ένα χειροκρότητα στο τέλος ή απλά το αποδοκιμάζουν, αφού έχει όμως τελειώσει, γίνονται και αυτοί μέρος του έργου. Όπως γίνονται και μέρος του προβλήματος. Άρα και της λύσης.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το τέλος του δράματος το καθορίζουν οι θεατές. Ούτε οι πρωταγωνιστές ούτε οι κομπάρσοι. Ούτε οι ίδιοι οι πρόσφυγες ούτε οι ανθρωποφύλακες τους. Μόνο οι ίδιοι οι θεατές. Όταν συνειδητοποιούν ότι είναι ίδιοι με τους πρωταγωνιστές, ότι τους μοιάζουν, τότε έχουν τη δύναμη να διαμορφώσουν το τέλος. Αρκεί να το θέλουν και να το πιστεύουν. Αυτή η επιλογή όμως θέλει θυσίες. Και έχει κόστος. Και προσωπική δέσμευση. Δεν είναι ζήτημα ανθρωπιάς αλλά αξιοπρέπειας. Δεν είναι ζήτημα διάθεσης προσφοράς αλλά ανάγκης. Δεν είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής, aλλά ζωής και θανάτου.

Και η ζωή συνεχίζεται. Για τους κομπάρσους και τους θεατές ίσως. Για τους πρωταγωνιστές δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι. Το δράμα θα συνεχιστεί πολλές φορές ακόμα, όχι χωρίς εμάς. Με εμάς και τις αρνήσεις μας. Μέχρι να το σταματήσουμε ή μέχρι να μας σταματήσουν.

 

Α.Μ.

Copyright © 2005 - 2017 lathra.
Wednesday the 20th. Free Joomla Templates by Joomla 2.5 Templates. ΛΑΘΡΑ; Επιτροπή αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου www.lathra.gr